Over omgaan met spokende doden en ander onzichtbaar spul

GHOSTBUSTERS: SPOOKHUIZEN SCHOONMAKEN

Geesten, verdwaalde zielen, avontuurlijke dode reizigers, hoe moet je ze noemen? Als ze nog steeds in het huis rond hangen waar ze zich de rechtmatige eigenaar van voelen of waar ze vermoord zijn, dan wordt de gevoelige nieuwe bewoner daar niet blij van…

De Nederlandse maffia begraaft zijn slachtoffers ’s nachts op afgelegen plekken op de Veluwe. Dat zijn geen prettige plekken om overdag te wandelen, maar niet iedereen heeft daar in gelijke mate last van. Sensitieve mensen voelen wel iets, ze ervaren een, ja wat eigenlijk…
Als jij het no nonsens type bent, dan geloof je gewoon dat verhaal niet van die behulpzame maar volkomen verdwenen lifter. Je bespot de vakantieganger die vertelt dat hij op dat oeroude slagveld de lucht van ontbindend vlees kon ruiken. Je haalt waarschijnlijk je schouders op bij die flakkerende kaars, terwijl er nergens anders in huis tocht is. Jij lacht waarschijnlijk om die stoel die ineens verplaatst is. Slecht geheugen denk je dan. Maar die deur die open gaat en uit zichzelf weer dicht? En die lamp in de badkamer die aan en uit gaat en ook de tv, waar je net naar zit te kijken. Op zwart?!
Gaat het nog? Maar die rare waterlekkages? En nog erger, op de bovenverdieping hoor je een geluid alsof er iets over de grond versleept wordt. Jij wordt toch ook vast gillend gek als er in jouw schemerige tuin een donkere vent met een hakbijl over zijn schouder rondloopt? De moderne horrorfilms hebben al die scenario’s al uitgemolken. Helaas is het niet gewoon maar een slechte film voor de pechvogels die in een spookhuis wonen.

Afstemmen

Lang geleden logeerde ik een paar maanden in een heel oud herenhuis aan de bekende Haagse Laan van Meerdervoort. Iedere avond kraakten de zoldertraptreden een tijdje, alsof iemand naar boven liep, aarzelde en weer terugliep. En dat nog een keer of tien. De eigenaar had er schijt aan, maar zijn vriendinnen werden er nogal paranoia van. Zou ik misschien..?
Staand op die donkere, stille trap stemde ik me af. Het haar op mijn onderarmen ging overeind staand en ik kreeg een drukkend gevoel op mijn borst. Spijt, drang, wellust, pijn, ineens ‘was’ er iemand.
“Wil je met me communiceren?” vraag ik dan altijd hardop. Of dat moest, was de wedervraag. Maar toen kwam er toch langzaam een schrijnend gesprek op gang. Zo’n negentig jaar geleden was in dat huis een bontatelier op zolder waar jonge meisjes werkten. De eigenaar van de bontwinkel op de begane grond zette de meisjes zo veel hij kon onder druk. Het ging hem vooral om overwerken. Op een avond sloop hij naar de zolder, verkrachtte er een meisje, dreigde haar met van alles als ze er ooit over zou spreken. Dat herhaalde zich, totdat het meisje zelfmoord pleegde. Kort daarna overleed de bontman zelf. Schuld en schaamte dreven de overledene terug naar de plaats van zijn schande. De trap op vol geiligheid, de trap af vol schaamte. Een tijdlus hield de dode daar gevangen. Ik legde hem uit dat hij dood was en legde de procedure uit waarmee hij weer op aarde kon komen. Waarom? Om daar zijn schuld aan het ongelukkige meisje in te lossen. Karma, broeder! Bovendien vroeg ik hulp aan iemand in de andere dimensie die hem daarmee zou kunnen helpen. Het werkte al de volgende dag en gekraak was er nooit meer te horen.

Het zesde zintuig

Geesten, verdwaalde zielen, avontuurlijke dode reizigers, hoe moet je ze noemen? Ze wonen nog steeds in het uitgebrande huis waar ze stierven of ze hangen rond waar ze vermoord zijn. Tja, iedereen is ooit ergens dood gegaan, maar waarom zou je hechten aan zo’n plek? Omdat je bij je leven al een trauma daar opliep natuurlijk. Soms zijn die geesten obsessief gericht op het verdrijven van wat zij ervaren als indringers. Daar gaan veel horrorfilms over. Soms zoeken ze wanhopig naar middelen om hun bestaan te bewijzen en zo aandacht voor hun tranendal te krijgen.
Wie de meest illustratieve film over dit onderwerp, The Sixth Sense, nog niet gezien heeft, die rent naar de videotheek morgen! Want hup, je hoort ’s nachts kindergehuil en je ruikt die bizarre lucht van Gitanes sigaretten? In oma’s huis stuiteren de boeken uit de boekenkast en shit, nu ben je zelf weer allerlei spullen kwijt! Gatver, wat is dat voor onbenoembaar gefluister? Veel overledenen willen boodschappen doorgeven aan hun achtergebleven dierbaren. Het Engelse spiritistische medium Rosemary Altea had daar een dagtaak aan. Lees haar beroemd geworden boeken maar. Zij is ook van 1946.

Het Zesde Zintuig, is dat je openstaande kruinchakra, je intuïtie? Als je er voordeel van hebt omdat je fijngevoeligheid jou voorinformatie verschaft, dan zit je goed. Maar als je verbeeldingskracht met je op de loop lijkt te gaan, als je denkt dat je gek bent of wordt, tja, dan werkt dit zintuig als een vloek. Hoog sensitieve personen (HSP-ers) worden er dus het vaakst door gehinderd maar ook volstrekt ongelovige betonkoppen kunnen met zulke fenomenen geconfronteerd worden.

Ik zat vier dagen met een zeer paranormale vriendin in een hotel in Marrakesh. De eerste nacht waren we allebei zo moe dat we vlot in slaap vielen, maar we werden erg vroeg wakker. Er was wat. Geen zin in gedoe vluchtten we gauw de stad in. Maar ’s avonds laat was het weer prijs. Golven van weemoed en verdriet kwamen ons tegemoet. En daar gingen we weer: “Wil je met ons praten? Communiquez, s’il vous plait!”
Een Franse man had in 1980 in die kamer zijn polsen doorgesneden, diepe verliespijn, boosheid op zichzelf, wanhoop, angst voor de hel. En vanwege die laatste angst was hij helemaal nooit meer ergens naar toe gegaan. We zochten hulp bij zijn vroegere geliefden, bij zijn ouders en dat werkte. Zijn zielsrest verdween uit die Marokkaanse kamer op weg naar een nieuw incarnatie. Het scheelde Goddank direct in onze nachtrust!

Poltergeisten erkennen

Laten we nu toch eens erkennen dat niet alleen het zichtbare en het meetbare bestaat. Ultraviolette straling bestaat, telepathie bestaat, telekinese bestaat. Honderdduizenden kindjes spelen met onzichtbare vriendjes!
Het ene medium ziet geesten in een kristallen bol, de ander ervaart ze via Tarotkaarten. Vroeger waren de zogeheten spiritistische seances berucht. Er verscheen daar doorzichtig plasma en er klonken stemmen.
Dan bestaan er nog eens poltergeisten, samengebalde, gefrustreerde psychische energieën. Ze kunnen best vaak door ongelukkige maar hoogsensitieve pubers worden opgeroepen. Dat kan de meest gekke verschijnselen manifesteren.

Allemaal onzin? Ja, voor verslaggevers van de NRC, maar niet voor mij.
Een vriendje van een van mijn kinderen klooide op een feestje met een Ouija-bord, glaasje draaien met letters en cijfers die door een vlaag tocht en drukverschillen werden aangewezen. Hij werd niet blij van de enge boodschapjes, die aanzetten tot wraak, getreiter en zelfs bloed vergieten.. Er wordt namelijk zo soms een portaal (een doorgang) gecreëerd voor nogal wat lagere wezens of plaaggeesten. De jongen nam mijn concrete waarschuwingen meteen ter harte.
Gevoelige mensen hebben het voorlopig moeilijk in een spookhuis. Die glimp van iets in je ooghoek, die steelse beweging bij het raam, dat gevoel dat je bekeken wordt als je met iemand vrijt… Maar ook die verkoelende hand op je zeiknatte voorhoofd als je bijna de moord steekt in een waanzinnige griepaanval.
Want dat kan ook. Gidsen. Helpers. Dat een van je voorouders langs komt om je door je crisis heen te helpen. Veel geschokte kinderen roepen astrale hulp in als het hen teveel wordt. Zo’n geest kan zich echter later als een niet meer gewenste ‘lifter’ of zelfs ‘obsessor’ in je aura manifesteren en je dingen laten doen die jij niet wil.
Ik ken die situatie uit eigen ervaring en dat heeft me er toe gebracht om die scherpe techniek voor het schoonmaken van je aura te ontwikkelen. Ook in de moderne hypnotherapie-opleidingen wordt er gelukkig veel aandacht besteed aan het verder helpen van dit soort entiteiten.

Hè hè, wat zijn we eigenlijk enorm opgeschoten, vergeleken met de tijd dat gespecialiseerde katholieke priesters werden gevraagd om bij een ‘bezeten’ persoon exorcisme te bedrijven, een duivelsuitdrijving. Van enige compassie was dan nooit sprake. De overledene, de geest, werd als een afgezant van Satan beschouwd en met akelige rituelen de deur gewezen: terug naar de hel. En zo moet die hel ook voelen voor zo’n dolende, gekwelde geest: niet gezien, niet serieus genomen, laat staan geliefd…

Hulp inroepen

Niet alleen in huizen kan het spoken, ook in afgedankte schepen, in kastelen, in oude herbergen en zelfs in kantoren. De Engelse spiritist en medium Derek Acorah beschreef in een van zijn boeken hoe op een gemoderniseerd kantoor regelmatig dossiers verdwenen, die dan nooit of op heel andere plaatsen terug werden gevonden. De schoonmakers kregen de schuld, totdat iemand het zat was en er een helderziende specialist bij riep. Acorah ontdekte er de spirit van een oude dode man, die ooit een hartaanval gekregen had vanwege een zoek geraakt document. De ongelukkige liep als dode ’s nachts nog steeds te zoeken in een extreme loophole, in een tijdlus van onbewustheid. Niet weten dat je dood bent, dat is echt heel lastig! Op YouTube staan rijen filmpjes met zulke paranormale dingen, vaak geregistreerd door bewakingscamera’s.
‘t Is heus niet allemaal kommer en kwel. In de fraaie Pathé bioscoop aan het Haagse Buitenhof kun je in meditatieve afstemming heerlijke gesprekken voeren met de voormalige butler, die al dood is sinds 1926.

Ook in Nederland zijn een paar goeie ‘huisschoonmakers’ actief. Ze werken veel met de nieuwste camera’s en vangen daarmee digitaal plasma of buitengewone orbs. Een aantal werkt met Tarotkaarten, de besten met technieken uit het sjamanisme en de hypnotherapie. Goedkoop is het meestal niet. Voor wat je allemaal verder zelf kunt doen, verwijs ik je naar het volgende hoofdstukken.

HANDLEIDING VOOR HET OMGAAN MET SPOKENDE DODEN

Krakende traptreden, maar er is niemand in huis behalve jij. Er strijkt een windvlaag langs je gezicht, maar er staat nergens een deur of een raam open. Je staat bij je aanrecht en je voelt iemand achter je, maar in de spiegel zie je alleen je eigen gezicht. Ervaar je de aanwezigheid van een engel of van een demonische geest? Je kunt vluchten, bevriezen of sterven van angst. Bestaan er gebruiksaanwijzingen voor het omgaan met dolende overledenen?

Ik maakte in het vorige hoofdstuk al reclame voor de Amerikaanse film The sixth sense. Daarin wordt een cynische, ongelovige kinderpsychiater geconfronteerd met een paranormaal jongetje, dat zijn geheim als een loden last mee torst. Geen ander mens ‘ziet’ immers wat hij ziet: de levende doden om ons heen. Omdat het knaapje voor die geesten van overledenen de brug is naar hun vroegere werkelijkheid, proberen ze hem voor hun karretje te spannen. Hij moet iets voor hen doen of een boodschap overbrengen. Helaas, als je tien jaar bent, ervaar je al die wezens vooral als doodeng en schrikaanja­gend. Voordat hij begrijpt, dat hij troost kan brengen en echte hulp kan verlenen, is de film al bijna afgelopen.
De kern van zo’n film zal ook veel volwassenen raken. Vooral overge­voelige mensen ervaren immers ‘aanwezigheden’ uit andere dimensies. Schrikken is een volkomen normale reactie maar je komt er niet verder mee. Maar wat is dan de volgende stap? Jij of je kind voelt iets in huis. Misschien blijft je zoon of dochtertje alsmaar en onverklaarbaar bang voor die ‘krokodil’ onder het bed of voor die donkere gangkast. Als jij de zaak serieus neemt, als jij ‘gelooft’ in het spook, dan is de eerste stap naar bevrijding gezet.

Ga er vanuit dat iemand die overlijdt, niet meteen en automatisch naar een zogenaamde hemel of hel wordt afgevoerd. Laten we eens aannemen dat iemands geest in een soort shock nog een tijdje blijft rondhangen. Om afscheid te nemen van het dode lichaam, om afscheid te nemen van de nabestaanden en om te verwerken dat dit stuk van je bewustzijnsreis nu echt voorbij is. Er wordt in sommige occulte scholen gesproken over een ‘levenspanorama’ dat de stervende te zien krijgt.
Stel je een soort film voor met aanwijzingen over je successen en je falen, waaruit je bepaalde levenslessen zou kunnen leren. Voor iemand die enigszins voorbereid is (of wordt) op de dood, zal dat inderdaad wel zo ongeveer werken. Maar als je plotseling door een vreselijk ongeluk of geweld omkomt? Of als je korter of langer in een diepe coma hebt gelegen? Of als je nog vol trauma’s, drift en wraakgevoelens zit? Dan is het toch te begrijpen dat die bewustzijns­rest (noem het ziel, geest of spook) het flink moei­lijk heeft. Misschien blijft zo’n energie gekweld rondhan­gen en experimen­teren met de beperkte energetische mogelijkheden, die hij nog merkt te hebben. En dus kraken je traptreden, lijkt het of er doorzichtig plastic voor de keukendeur hangt, ruik je parfum of rotting of vliegen er steeds steentjes tegen je ruiten.

Ik praat niet vanuit een theorie maar vanuit persoonlijke ondervinding. In 1988 overleed mijn Tante Tiny aan een slopende nierziekte. Omdat zulke patiënten een bijna onverdraaglijke lucht van bederf met zich meedragen, doet het ziekenhuis een stankonderdrukkend middel in hun eten. De familie moet dan weer wennen aan die speciale geur. Naast het ziekenhuisbed van mijn stervende tante hielp ik haar om de nadere dood te accepteren. Te durven geloven in de hulp van de andere kant. Ik wees er op dat mijn moeder (haar zus) ook al daar was evenals mijn oma (haar moeder): “Mis­schien kunnen zij je de weg wijzen, Tiny!” Ik drong in groot vertrouwen bij haar aan. Ze rochelde nog een laatste keer en eindelijk ademde ze niet meer in. Haar gezicht ontspande. Ineens leek ze weer op het mooie meisje dat ze geweest was toen ze zestien jaar was. Het ontroerde mij enorm. Opgelucht ging ik naar huis in Den Haag.

Twee dagen later stond ik in mijn keuken af te wassen en plotseling rook ik die heel speciale nierziekte-lucht weer. Minutenlang. Ik hoefde niet te twijfelen: mijn tante kwam me een bewijs leveren van een bewustzijnsbe­staan aan de andere kant! Ze wist dat ik juist die lucht zou herkennen als van haar. Ik bedankte haar en wenste haar sterkte en een goede reis. Een groot gevoel van vrede overviel me.
Sindsdien heb ik allerlei alternatieve opleidingen gedaan. Ik heb mijn gevoeligheid leren kanaliseren. Ik ben aura’s gaan lezen en heb diverse zogenaamd spookhuizen schoongemaakt. Ik heb al dertig jaar een therapeutische praktijk. Niet zelden voel ik dat een cliënt ‘iets of iemand’ meeneemt. Mensen die vernoemd zijn naar een overledene, hebben dat vaak. Soms voel ik de astrale aanwezigheid van ongeruste ouders of grootouders, van een storen­de plaaggeest of van een gids die zelf ook even de weg kwijt is. Er bestaan vervloekingen, winti, voodoo en verdorven geesten en genieten van het toebrengen van pijn of nadeel. Her en der in dit boek vind je tips om juiste wijzer en zelfverzekerder te worden door dit soort belevenis­sen.

Handleiding voor beginners

Sommige ghostbusters werken met het verbranden van salie, ze strooien bepaalde soorten bloemen op een vloer of ze verzegelen kamers met flosdraad. Soms gebruiken ze automatisch schrift om te communiceren. Ze pendelen of gebruiken een wichelroede om de kernplek of een bron van narigheid op te sporen. Er kan immers zomaar een gevoelsrest van een dode opgeslagen zitten in een meubel of juweel. Het meeste kan opgelost worden door er een straal van gouden (zon)licht naar toe te visualiseren. Na een tijdje heb jij je eigen systeem. Als beginner heb je voorlopig vast wel iets aan deze handleiding.

1. Neem je intuïtieve waarneming serieus en ga er mee aan het werk. Laat iedereen jou maar rustig voor gek verklaren als je vertelt hoe je in die lege kamer hebt staan praten tegen de lucht. Niet meer schrikken, niet bevriezen, niet weg vluch­ten. Durf te communiceren.

2. Maak allereerst de spokende geest zijn of haar situatie duidelijk. Vraag hardop of de geest weet dat hij dood is. Vast te stellen door te proberen om met de rechterhand van zijn ‘geestlichaam’ zijn linker pols te omvatten. Dat lukt dus niet. De geest ervaart namelijk geen fysieke weerstand meer. Zo begrijpt hij dat zijn geestlichaam een illusie is, die door zijn eigen verbeeldingskracht wordt gevoed. Sommige geesten kunnen ongelukkiger­wijs niet horen wat jij zegt, maar ze kunnen wel ‘zien’. Daarom moet je dit verhaal soms opschrijven. Voor bepaalde geesten ben jij echter pas overtui­gend als je er een krant met een duidelij­ke datum bij haalt. “Kijk, beste geest, hier staat het: 2018!”
Weer andere zielen hebben eerder een energetisch bericht nodig. Dan kun je hen de datum of een boodschap laten voelen door de cijfers of woorden met grote gebaren op een muur of tafelblad te schrijven.
De eerste stap is dus: het spook, de geest, de ziel er van bewust maken dat hij of zij overleden is.

3. Vraag de geest of hij weet waar hij is. Als je zelf paranormaal bent, kun je mogelijkerwijs een antwoord als een stem in je hoofd horen of ineens iets ‘weten’. Voorlopig doet dat deel van je communicatie er niets toe. Het gaat er om dat het spook jou verstaat en zich wil laten helpen. Zeg hardop (of schrijf. Of toon gewoon dit artikel): “Misschien ben je wel bang voor andere doden? Misschien ben je bang voor nog ergere situaties dan deze. Je probeert misschien een veilige plek te vinden in de andere werkelijkheid. Misschien houd je je schuil in een kast of onder een bed, in een kamer of in een muur. Of je blijft leven in een herinne­ring of situatie die zichzelf steeds voor jou herhaalt.”

Misschien moet je vragen of hij zelf gebruikt wordt door iemand die hem ooit razend bang gemaakt heeft. Door een voodoo-toepasser bijvoorbeeld Als je spook begrijpt dat hij dus feitelijk opgesloten zit en niet verder kan of durft, zijn we al enorm opgeschoten.
Ga dan verder met je positieve inleving. Hardop praten is essentieel. Bijvoorbeeld zo: “Het kan zijn dat je door vroegere slechte daden bang bent om naar de hel te moeten. Reali­seer je dan, dat waar je nu zit al de hel voor je is. Wil je eeuwig in deze tussen­wereld leven? Nee toch? Geloof in vergeving en in groei. Boete doen hoeft niet eeuwig te zijn; dat zou onmenselijk zijn. Niets is eeuwig. Alles is in beweging. Er is echt voor jou een weg hieruit.”

4. Vraag de overledene waarom hij nog in die tussenwereld leeft. Spreek weer deze tekst uit (of kies je eigen woorden): “Het kan zijn dat je hier iets wil leren. Dat je op een bepaald terrein van iemand hier de kunst af wil kijken. Wil je dan ook ons recht op rust respecteren, net zo als ik jou nu hier en nu respecteer? Misschien ben je hier om mij of één van mijn huisgenoten lastig te vallen. Misschien ben je boos over iets dat in het verle­den gebeurd is. Maar bij deze stel ik je een experiment voor. Denk aan iemand van wie je veel hebt gehouden en die op dit moment nog in leven is. Ga daar eens een paar weken op bezoek. Geef die persoon je liefde en aandacht. Kijk wat je daar nog voor nuttigs en liefdevols kan doen. Vraag je dan af of je echt nog hier terug wilt komen voor het uitwerken van je boosheid.”
Geesten die niet heel erg gestoord zijn, kiezen bijna altijd voor werken in een positief klimaat in plaats van treiteren en sarren. Vraag de geest ook: “Waar zit je aan vast? Aan een emotie, aan wraak, aan angst? Of aan een persoon? Aan deze plek? Is hier iets gebeurd dat je vast houdt? Weet je dat er verleden, heden èn toekomst is? Dat je het verleden en de bijbehorende pijnen los kunt laten?”

5. Vraag de geest of hij eventueel gebonden is aan iemand. Er werken in ons land een aantal, vaak Afrikaanse tovenaars. Ze hebben namen als Professor Moussa, Marabout El M’oka of Meester Baribsa. Je krijgt hun kaartje in de brievenbus met het adres van een spookachtig achterafka­mertje. De meesten zijn pure oplichters maar sommige werken inderdaad met medeplichtigen uit de schaduwwereld: betoverde overlede­nen. Hun smerige spel lijkt veel op de Voodoo-technieken uit het Caribische gebied. Kwaadaardige tovenaars dwingen dan met spreuken, geweld of vergif de ziel van een kwetsbaar, angstig iemand uit zijn lichaam. Wat over­blijft, is een soort zombie die door de tovenaar als een slaaf in dienst gehou­den wordt. Ook de angstige, gevluchte ziel wordt in een soort fles gevangen gehouden, net als de geest in de lamp van Aladin. Zo’n zielslaaf kan in opdracht mensen schrik aan gaan jagen, waardoor ze bijvoorbeeld terug keren naar de ex-geliefde, die zo’n tovenaar in dienst genomen had.
Vermoed jij de tussenkomst van zo iemand (bijvoorbeeld omdat je te maken hebt met mensen uit andere culturen), breng dan het volgende ter sprake: “Houdt een krachtig persoon of een magiër jou gevangen waar je nu bent? Gebruikt iemand jou om andere mensen te beïnvloeden? Voel je dat je eigenlijk liever vrij wil zijn? Roep dan hulp in van een veel hogere kracht. Vraag bijvoorbeeld of Jezus, Mohammed of Krishna je wil bevrijden. Vraag of Oermoeder Aarde je helpt of de Goddelijke Vader van het Heelal. Besef dat de duivel uiteindelijk een dienaar en de mindere van God is, hoeveel angst zijn slechtheid jou ook aanjaagt.”

Transformatie

Dan kun je nu gaan proberen om je geest of spook een transformatieweg te presenteren. Bied de volgende innerlijke beelden aan: “Stel je eens voor dat je hulp vraagt aan iemand van wie je heel erg gehouden hebt en die ook overleden is. Denk aan iemand die de weg al weet aan Gene Zijde. Die jou een uitweg wil wijzen. Je eigen creativiteit kan een weg uit het donker naar het licht scheppen. Denken aan een geliefde roept hem of haar ook op. Vraag of die liefde jou een bevrij­dingsweg toont.”
Het kan nodig zijn dat je een ziel herinnert aan vroegere incarnaties: “Weet je nog dat je eerder geleefd hebt? Dat je toen ook gestorven bent en weer opnieuw ingedaald in een mensenbaby? Dat je toen opnieuw uit een vrouw bent geboren, een moeder? Kun je daaruit hoop putten? Kun je, als je dapper bent, opnieuw die weg proberen? Kom een tijd op adem in de lichtwereld en probeer het dan opnieuw. De vreselijke ervaringen, die je nu beleeft, zullen je dan wijzer en toleranter gemaakt hebben. Niets is ooit voor niets geweest. Niemand heeft ooit voor niets geleefd! Alles heeft betekenis voor het Goddelijke Geheel!”

Achter ieder dodenmasker, hoe eng ook, zit een echt gezicht, een goddelijke ziel. Onder de huid van elke demon zit een gekweld, ongelukkig, radeloos kind. Veel mensen raken door geweld en allerlei narigheid bij hun leven al alle vertrouwen kwijt. Zo’n depres­sie is heus niet meteen voorbij na hun overlijden. Zo goed als er onder de levenden totale gekken zijn, zo goed tref je die ook aan in de tussenwe­reld, in het schaduwland. Ze zijn te helpen.
Soms zoeken dolende overledenen op hun eigen, vreemde manier ook zelf contact. Denk maar eens aan al die scholieren die zichzelf veel spookachtige narigheid bezorgen door een beetje oninge­wijd glaasje draaien. Of die een bad trip induiken met wiet of paddo’s. Hulp aan astrale we­zens, aan geesten en spoken kun je alleen verlenen, als jij jezelf en je eigen angsten goed kent. Ken daarom ook je beperkin­gen.

Als het werken met deze gebruiksaanwijzing onverhoopt niet lukt, als iets je boven het hoofd groeit, roep dan zelf ook hulp in. Die is er als je hem nodig hebt. Ook mij kun je altijd benaderen.

Dit was ooit Hoofdstuk 43, 44 en 45 uit mijn boek DIKKE HANS LEERT VLIEGEN (Bestaat reïncarnatie echt?). 2024 Uitgeveroij Elk.