Loading...
You are here:  Home  >  New Age journalistiek  >  Therapie  >  Current Article

Aan de drank en er vanaf

By   /   december 20, 2015  /   Reacties uitgeschakeld voor Aan de drank en er vanaf

Drankglazen copy

“Ik drink teveel en daar wil ik van af.”
Theo’s noodkreet werd gevolgd door een vraag naar tips. “Ik heb al aangeleerd om mezelf eerst een klap in mijn gezicht te geven voordat ik een biertje aan mijn mond zet,” schreef hij me. “En ik ga geen boodschappen meer doen in een supermarkt, want daar zie je tien schappen met verschillende soorten wijn. Teveel verleiding. Mijn buurtkruideniertje heeft alleen vieze sherry en vieze rosé staan.”

Theo is slim en ad rem. Zo probeert hij zijn diepe ongelukkigheid te verbergen en zijn onzekerheid. Ondertussen maakt hij leuke grapjes over zijn minderwaardigheidscomplex: “Als ik een andere kop had gehad, was ik vast en zeker een filmster geworden…”
Hij is 50, een vrij kleine man met een toffeekleurige huid, een genetische erfenis van een Italiaanse grootmoeder. Zijn zwarte krullenkop komt ook van haar, hoewel er inmiddels veel grijs door heen zit. In de familie werden er over zijn afkomst vaak slappe lolletjes gemaakt, omdat verder iedereen blond en groot is. Toevallig of niet, maar zijn tweede naam is Eric en zijn grootmoeder heette Erica. Was het een bewuste vernoeming? Theo’s ouders zijn al overleden dus navragen kan niet meer.

STOPPEN

Theo heeft vaak geprobeerd om te stoppen met drinken.
“Vroeger deed ik dan mooi gekleurd water in lege drankflessen zodat ik slinks toch het idee kon hebben dat er nog wat in mijn drankkast stond voor noodgevallen.”
Het is creatief bedacht maar met dit soort oppervlakkige trucs komt de verslaafde drinker meestal nergens. Hij heeft zich ook eens aangesloten bij een AA-groep (Anonieme Alcoholisten) in de buurt. Daar kreeg hij al snel ruzie met de begeleiders, die hem verweten dat hij altijd alles relativeert met zijn bijdehantigheid.
“Ik kòn gewoon de diepte niet in,” zegt hij over die tijd. “Het was te pijnlijk steeds.” Goede adviezen over het misbruik van alcohol zijn er legio op internet. Eén daarvan was om een intakegesprek bij een afkickcentrum te vragen. Theo vond dat echter weer beneden zijn waardigheid.
“Dan moet je je zelf laten opnemen. Ja, ho even! Voor de buitenwereld wil ik gewoon door kunnen werken. Mijn werkgever is toch al het licht wantrouwige type. Ik meld me zo nu en dan ziek, maar nooit langer dan twee dagen. Voor geen prijs wil ik natuurlijk een bedrijfsarts bij mij thuis hebben.”
En dus? En dus? Toch maar enig zelfonderzoek bij een therapeut? De eerste stap.

KAPOT ZUIPEN

“Ik wil mezelf niet kapot zuipen,” zegt Theo tijdens die eerste sessie met mij. Hij praat over een zelfdestructief programma waar hij veel van baalt en waar hij onvoldoende discipline tegenover wil/kan zetten. Ik vraag hem om eerst eens na te gaan welke gevoelens of herinneringen, kinderpijnen en jeugdtrauma’s hij weg wil stoppen, verdoezelen en verdoven. Er volgen lange verhalen, maar het lijkt er op dat hij niet goed bij de kern komt. Ik wil weten wat voor profijt hij heeft van het feit, dat hij altijd een excuus voor alles en nog wat kan creëren: SORRY. IK WAS DRONKEN. Meer verhalen: “Ik babbel leuk, maar met een neut of vijf op word ik een bombastische opschepper. Ik gooi mijn eigen glazen in. De mensen die mij aanvankelijk leuk vinden, nemen dan weer afstand.”
Is hij vooral bang voor intimiteit? Ik ben er niet zeker van.

Tijdens de tweede sessie onderzoeken we wat voor nuttige reacties van zijn omgeving Theo krijgt door dat overmatige drinken. Ik vraag dus: “Wil je extra aandacht door je als een probleemgeval voor te doen?”
Theo probeert inderdaad om zichzelf onaantrekkelijker te maken voor zijn vriendin die te dicht op zijn huid zit met claims en een late kinderwens. Hij durft haar niet af te wijzen, goed nee zeggen heeft hij nooit geleerd. We besluiten om een regressie te doen, terug in de tijd. Ik breng hem in een lichte hypnose, maar dan gaat de sessie plotseling een totaal andere richting uit. Hij heeft een heftige herinnering aan zijn oma Erica, die kennelijk heel intens van hem gehouden heeft. Oma fluistert keer op keer in zijn oor: “Niemand zal ooit zoveel van jou houden als ik!”
Toen Theo tien jaar was, overleed oma en dat liet een diepe, ondragelijke droefenis achter, waar het jongentje nooit met niemand over gepraat heeft. Drank heeft jarenlang zijn verliespijn gemaskeerd.

ROUWVERWERKING

Als we gaan oefenen met rouwverwerking, begint er eindelijk schot in de zaak te komen. Het meest bijzondere is dat de geest van oma zich tijdens de regressies manifesteert als beschermengel en geleidegeest.
“Ik ben nooit bij je weg geweest,” verzekert ze hem. Zonder trance kan Theo helaas niet meer met haar praten maar het weten dat ze bij hem is, is voortaan anker genoeg. Als hij weer naar de fles grijpt, voelt hij direct de aanwezigheid van zijn oma en zijn weggestopte verdriet.
“Ik ga tegenwoordig een kwartiertje zitten huilen en dan kan ik er weer tegen,” zegt hij optimistisch. Theo parkeert zijn relatie voor een tijdje en gaat naar een sportschool. Drank wordt dan langzaam weer een vorm van genieten, niet langer het lapmiddel bij zijn Hogeschool Kunst van het Wegstoppen. Alle groei begint met eerlijk en diepgaand motievenonderzoek en niet met cola in de cognacfles.

PdH

Als column gepubliceerd in Paravisie, december 2015

    Print       Email

You might also like...

Slachtoffers, daders en astrale lifters

Read More →