Loading...
You are here:  Home  >  New Age journalistiek  >  Alternatieve gezondheid  >  Current Article

KINDSLAVEN VOOR CONGO-KOBALT

By   /   april 22, 2020  /   Reacties uitgeschakeld voor KINDSLAVEN VOOR CONGO-KOBALT


Kobalterts in Congo

Gastcolumn door Alphons V.  de Recht

Tweederangskinderen ervaren in Congo de hel op aarde opdat groene deugmensen kunnen telefoneren tijdens het rijden in hun elektrische auto.

In de hoofdzakelijk artisanale mineraalmijnen in de ‘Democratische’ Republiek Congo werken dagelijks (7 dagen per week) ongeveer 40.000 kinderen, slaafjes vanaf de leeftijd van vier, onder mensonterende omstandigheden. Congo is één van de aan bodemschatten rijkste landen ter wereld en tegelijkertijd één van de armste op de wankele economische ladder. De vreselijke prijs die deze kinderen betalen voor de energiehonger van de consument, is de verwoesting van hun gezondheid en een zeer vroege dood. Zo wordt kobalt onder onmenselijke omstandigheden gedolven en getransporteerd naar Azië, waar het verder wordt verwerkt door de batterijfabrikanten. De politiek geïnspireerde verplichte overschakeling op voertuigen met zogenaamd schone energie heeft namelijk geleid tot een exorbitante toename van de vraag naar accu’s. Terwijl voor de vervaardiging van een smartphone-accu niet meer dan 10 gram geraffineerd kobalt nodig is, is dat voor een elektrische auto al 15 kilogram. Dit is de onverbiddelijke wereld waar de wet van de sterkste heerst. Goud, koper, coltan, kobalt en rare earth bloedmineralen zijn noodzakelijke bestandsdelen in elektrische apparaten en auto’s. Ik noem het bloedmineralen omdat er veel kinderbloed aan kleeft.

Weet ik waarover ik praat? Ik woon zelf in Congo. Als Vlaming en over datum gereïncarneerde koloniaal zie ik hier talloze zwarte ‘Untermenschen’ schrijnende taferelen meemaken in de mijnen. Ik ben er zelf in geweest, ooit als lid van de zoveelste nutteloze, met westers belastinggeld rijkelijk gesponsorde ‘bloedmineralencommissie.’ Ik kon niet verder komen dan een vijftigtal meter in een aartsdonkere en kille Tantalite-mijnschacht in Zuid-Kivu. Ik moest letterlijk over de kinderlichaampjes kruipen. Hijgend trachtten ze dan even bij te komen vooraleer het risico te lopen om bij daglicht in elkaar te worden geramd door een gefrustreerde opzichter, die ook enkel de eigen overleving voor ogen had.

Zoveel werkende kinderen? Ja. Volwassen mijnwerkers graven erts tot 180 meter onder de oppervlakte met behulp van krakkemikkig gereedschap, terwijl vooral kinderen het puin afvoeren, zonder beschermende kledij en ademhalingsapparatuur. Grote, ruime mijnschachten vragen echter meer houwwerk en lopen meer kans op instorting, dus worden er ook met de hand smalle gangen gegraven, te nauw voor volwassen arbeiders, dus stellen de mijnmanagers daarvoor tengere kinderen te werk. Die lopen bovendien een enorm risico op radioactieve besmetting en vallen ook vaak ten prooi aan long-, oog- en huidziekten.

De Goldman Sachs Bank noemt kobalt “de nieuwe aardolie.” Ondanks de hoeveelheid opgedolven mineralen zijn er lokaal geen tekenen van welvaart in deze totaal verpauperde bananenrepubliek. Integendeel, de omstandigheden waaronder men daar moet werken, lijken meer op de desastreuze fabrieksarbeid tijdens de Industriële Revolutie. Vele mineralen zijn  immers radioactief.
Bijvoorbeeld kobalt is zo’n groot gevaar voor de gezondheid dat zelfs een longziekte ernaar is vernoemd: de kobaltlong, een vorm van longontsteking die leidt tot hevige hoestaanvallen, permanente ziekte en zelfs de dood. De consumptie van lokaal geteelde groenten kan leiden tot braken en diarree, schildklierschade en dodelijke longziekten, terwijl vogels en vissen in dergelijke gebieden nauwelijks kunnen overleven.

Zo is ook de wijdverbreide malaxatie van goudparticulen met kwik een enorme tijdbom met desastreuze ecologische gevolgen op zeer lange termijn. Uitgestrekte gebieden in Noord- en Oost-Congo behoren momenteel tot de meest vervuilde ter wereld. Het land is vol met verkrachtingstrategie-soldaten en rebellen, plus uit tweederangslanden gedetacheerde VN-soldaten, op zoek naar maagdenvliezen. En dan lopen er nog paar verdwaalde huurlingen rond. Ik zie overal onschuldig ogende maar ondervoede en verwonde kinderlijfjes, immer zwangere vrouwen met leeggezogen hangtieten,  uitgemergelde, veelal dronken mannen met bloeddoorlopen glazige ogen.

Niemand weet hoeveel er dagelijks omkomen in die vervloekte mijnen. De VN schat dat er 80 doden per jaar vallen, maar de meeste doden worden niet geregistreerd. Men verspilt geen papier aan negers zonder geboorteakte, wel aan rechtszaken om de term “neger” te beteugelen. Dit betekent dat het aantal ongemelde gevallen waarschijnlijk veel groter is. Vaak liggen de lichamen eenvoudigweg begraven in de puinhopen van ingestorte gangen. In de meeste Afrikaanse culturen zijn kinderen complementaire wezens waarvan er zoveel mogelijk dienen te worden verwekt, teneinde met het overschot de overlevingsdrang te ondersteunen. Verbod op kinderarbeid is in Afrika slechts een papieren tijger. In een land waar miljoenen mensen in door de Deep State georchestreerde burgeroorlogen zijn omgekomen, is er voor gezinnen geen andere manier om te overleven. De wet die kinderarbeid verbiedt, interesseert niemand ter plaatse.

Ik heb steeds meer schijt gekregen aan dat zogenaamd weldenkende, verwende Westen. Verwaande, wereldvreemde betweters en deugmensen, die lijden aan een moderne humanistische kwaal die duurzaam, schoon en emmisssievrij zegt te zijn, maar die hen ondertussen in de klem houdt  van onbedachtzame collaborateurs van het grootkapitaal. Die Westerse ideologen drukken immers enthousiast lucratieve klimaatdoelen door. Of kinderen sterven of hun gezondheid ruïneren is irrelevant zolang er maar theoretisch CO2 wordt bespaard en de staatskassa rinkelt. Elke klimaatdemonstrant en elke koper van elektrische auto’s, computers en mobiele telefoons is medeverantwoordelijk voor het feit dat kleine kinderen in Congo de hel op aarde ervaren. Ooit over nagedacht?

 

    Print       Email

You might also like...

KOMT ER REVOLUTIE? DE SFEER IS ER NAAR.

Read More →