Loading...
You are here:  Home  >  New Age journalistiek  >  Gastcolumns  >  Current Article

Het Indiase Kastenstelsel (Annet Mol)

By   /   juli 9, 2014  /   Reacties uitgeschakeld voor Het Indiase Kastenstelsel (Annet Mol)

 

Indian mother copy

Namasté,  ik buig voor jou.

Column door Annet Mol

Namasté, dat letterlijk betekent ‘Ik buig voor jou’ is de gebruikelijke groet in India en andere Oosterse landen. Het woord komt uit het Sanskriet en met de handen tegen elkaar, de vingers naar boven wijzend, het lichaam iets vooroverbuigend, wordt iemand respect betoond. Namasté… of  verliest India ons respect inmiddels?

Jaren geleden had ik het idee dat spiritualiteit in India op straat lag. De boeken van Paramahamsa Yogananda, Bhagwan (later Osho), Maharishi Yogi en Krishnamurti riepen een spiritualiteit op die nog nauwelijks ontdekt leek in het Westen. Massaal trokken dan ook – merendeels Amerikanen – richting India. De Vietnamoorlog opende veel jongeren hun ogen en op zoek naar vrede en harmonie belandden ze in de Ashrams van Bhagwan en Maharishi Yogi. Daar aan de voeten van de meesters zogen zij de spirituele leer op die zij verder verspreiden. Van hun hand verschenen spirituele boeken die de Westerse mens inspireerde en die breed omarmd werden. Namasté.

Het kastenstelsel in India is officieel al vanaf 1931 niet meer aan de orde. Vanaf dat jaar werd iemands kaste tenminste niet meer vastgelegd bij volkstellingen in India. Toch is de praktijk nog steeds discriminerend. In heel India worden werk en relaties nog steeds voor een groot deel gerelateerd aan de kaste waarin iemand is geboren. Recent kregen we daardoor een confronterende andere kant van het land te zien: twee kinderlichamen hangend aan een boom.

Nichtjes die moesten plassen in het veld hebben daarvoor hun leven geven. De foto vertelt het schokkende verhaal over de brute verkrachtingen en moorden in India en het kastensysteem. De moordpartij gebeurde in Uttar Pradesh, een deelstaat waar mijn partner Rob en ik doorheen reisden op weg naar Nepal. De armoede staat nog in mijn geheugen gegrift. Ook ik moest het veld in om te plassen. Samen met een reisgenote en een groepje Indiërs die ons nieuwsgierig volgden, dook ik het veld in. Met een onbehagelijk, bespioneerd gevoel.

Wat later wilde een Indiase vrouw bij een waterput iets laten zien. Ik dacht dat ze een kat in een doek had, maar dichterbij bleek het een baby te zijn. Een klein gerimpeld mensje, misschien een paar dagen oud. Met gebarentaal en de hulp van de gids vroeg ze of we de baby wilde kopen. Namasté?

‘Dit soort incidenten gebeurt niet met opzet. Dat gebeurt per ongeluk,’ zei Ramsevak Paikra, minister van Buitenlandse Zaken van de deelstaat, als reactie op de verkrachting en moord van de twee meisjes. Een andere minister zei dat verkrachtingen ‘soms te veroordelen, maar soms ook niet te veroordelen zijn.’ Pardon? Dat laatste zeker als hij er zelf ook aan meedoet? Al een week na de brute moord en verkrachting van de twee nichtjes vielen weer twee meisjes ten prooi aan een groepsverkrachting in dezelfde streek. De premier van Uttar Pradesh beschuldigde de media ervan bevooroordeeld te berichten. Zijn reactie: ‘Als ze googlen op internet kunnen ze lezen dat verkrachtingen in heel India voorkomen en niet alleen in Uttar Pradesh.’ Deze Mark Rutte van de deelstaat, meent ‘Jongens zijn jongens. Ze maken fouten.’

Dit soort bizarre reacties haalden de westerse media, omdat ze de toon aangeven van het Indische culturele gedachtengoed. Meisjes, en met name die uit de laagste kasten, hebben geen rechten. Zelfs niet om in een veld veilig te plassen. De doodstraf voor de daders van de studente die eerder in een bus werd verkracht en daar later aan bezweek, is louter en alleen te wijten aan het feit dat de daders van een lagere kaste zijn dan de studente die het leven liet. De gewelddadige groepsverkrachtingen worden veelal door lagere kasten gepleegd. Uhhh…Namasté?

Ik hoor nog regelmatig mensen verlangd zeggen dat ze graag naar India willen, met het idee dat iedereen daar met een verheven Ahram-blik rond loopt. Dat is een wat beperkte kijk op de situatie. Zelfs diverse reizen door India geven nog maar een fractie weer van wat er werkelijk speelt. Als je als toerist wilt mediteren, word je meegevoerd door een gids of reisleiders naar plaatsen waar jij, afkomstig uit de Westerling-kaste, nauwelijks in aanraking komt met de echt lagere kasten. Je bent redelijk veilig. En zo kun je de illusie in stand houden van een land dat geldt als de bakermat van het spirituele gedachtegoed en meditatie. Wijzelf zijn ondertussen aardig ontnuchterd. Als je goed kijkt liggen armoede en kastenverschil in India op straat. Het lijkt er helaas tegelijk op dat de grote meesters nadrukkelijk zijn vergeten de lagere kasten te ontvangen in hun Ashrams. Namasté!

Annet Mol woont in Schiedam en werkt daar als paragnost en astroloog (www.annet-mol.nl

Annet Mol 2013

 

    Print       Email

You might also like...

LEVEN OP LICHT, OP PRANA.

Read More →