Loading...
You are here:  Home  >  Andere verhalen  >  Current Article

De eilandvrouw

By   /   december 1, 2019  /   Reacties uitgeschakeld voor De eilandvrouw

Het land overstroomde, De man, zijn vrouw en kind overleefden de ramp in hun boot. Ze waren voorbereid en ze hadden veel kunnen redden van hun huisraad en kleinvee. Hun boot bleef hangen in de takken van grote bomen. Toen het water zakte, zagen ze dat ze op een eiland in het midden van een wilde rivier waren beland.
De man en de vrouw zorgden goed voor die plek. Hij was veilig en vruchtbaar maar meer kinderen kregen ze niet. Van de schrik misschien. Toen ze stierven, begroef hun dochter hen naast elkaar.

Lange tijd, lange tijd daarna, ze was al grijs, voer er eindelijk eens een boot langs. Er zat een priester in die het huisje op het eiland opmerkte. Hij meerde aan en aan en ging op onderzoek uit. De oudere vrouw had moeite met praten, ze was bijna de taal verleerd. Maar ze maakte direct kruidenthee  en slachtte een kip voor haar gast. De priester keek verwonderd toe hoe ze de maaltijd opdiende en vroeg: “U bidt niet voor het eten?” Naceema schudde haar hoofd omdat ze niet eens wist waar de man op doelde. Ze had gezongen voor de kip.
De priester liep het eiland rond, hij zag de mooie moestuin en ook  de twee stapels stenen. Naceema wees: “Mijn vader en mijn moeder.” De priester wast onthutst: “Graven? Er staan geen namen op? En u brengt geen offers?” Naceema schudde haar hoofd. Ze kon niet schrijven en ze had geen idee waar de man over sprak.
De vrouw bukte even naast het pad, en tilde haar kledij op om te plassen. De priester sloeg een hand voor zijn mond vanwege zoveel zondigheid. “U leeft als een wilde! U bidt verkeerd en u heiligt uw afkomst niet eens behoorlijk.”

Naceema begreep zijn woorden niet helemaal en zijn opwinding al helemaal niet. De priester had het snel gezien. Hij vertrok. Terwijl hij het touw van zijn boot losmaakte, zag Naceema zijn bidsnoer in haar huisje liggen. Ze pakte het op, schreeuwend naar de man in de boot dat hij iets vergeten was. De priester wuifde afhoudend naar haar, terwijl zijn boot al meedraaide met de stroming. Hij kon niet zien wat ze in haar hand had, hij miste nog niets en hij hoorde niet wat ze riep. Naceema schreeuwde nog twee keer. Daarna ging ze hard lopend naar hem onderweg. De priester pakte onthutst zijn bidsnoer aan, half dankbaar, half beschaamd.

“Gaat u maar terug,”zei hij, “Uw eigen manieren zijn goed. Ik zegen u!” Hij bleef haar verbijsterd nakijken toen ze de tweehonderd meter over het water terug liep naar het strand.

    Print       Email

You might also like...

MIJN SEKS IS STUK

Read More →